सबद-29
ओ३म् गुरु कै सबद असंख्य प्रबोधी । खारसमंद परीलो ।। खारसमंद परै परेरै । चोखडं खारूं पहला अन्त न पारूं ।। अनन्त कोड़ गुरु कीं दावण बिलम्बी । करणी साच तरीलो ।। सांझे जमों सबेरे थापण । गुरु की नाथ डरीलो ।। भगवीं टोपीं थल शिर आयो । हेत मिलाण करीलो ।। अंबाराय बधाई बाजै । हृदय हरि सिंवरीलो । | कृष्ण मया चोखंड कृषाणी । जम्बू दीप चरीलो ।। जम्बूदीप ऐसो चर आयो । इसकन्दर चेतायो ।। मान्यो शील हकीकत जाग्यो । हक की रोजी धायों ।। ऊंनथ नाथ कुपह का पोहमा आंण्या । पोहका धुर पहुंचायों ।। मोरै धरतीं ध्यान बनस्पति बासो । ओजू मंडल छायों ।। गीर्दू मेर पगांगै परबत। मनसा सोड़ तुलायों ।। ऐ जुग चार छतींसां और छतीसां । आश्रा बहै अंधारी, म्हे तो खड़ा बिहायों ।। तेतीसां की बरग बहां म्हे । बारां काजै आयों ।। बारा थाप घणा न ठाहर मतांतो डीले-डीले कोड़ रचायों ।। म्हे ऊंचै मण्डल का रायों । समन्द बिरोल्यो वासग नेतो । मेर मथांणी थायों ।। संसा अर्जुन मार्यो कारज सार्यो । जब म्हे रहस दमामा बायो ।। फेरीं सींत लई जद लंका । तद म्हे ऊथे थायों । दह सिर का दश मस्तक छेद्या । बाण भला निरतायों ।। म्हे खोजी थापण होजी नाही । लह-लह खेलत डायों।। कंसा सुरसूँ जूवै रमियां । सहजे नन्द हरायों ।। कूत कुंवारी कर्ण समानो। तिहिंका पोह पोह पड़दा छायों ।। पाहे लाख मजींठी पाखो । बन फल राता पींझ पाणी के रंग धायों ।। तेपण चाखन चाख्या । भाखन भाख्या । जोय-जोय लियो फल फल केर रसायों ।। थे जोग न जोग्या भोग न भोग्या न चीन्हों सुर रायों ।। कण बिन कूकस कांय पीसो । निश्चै सरी न कायो ।। म्हे अबधू निर पख जोगी । सहज नगर का रायों ।। जो ज्यूं आवै सो त्यूँ थरपां । साचा सूं सत भायों । मोरै मनहीं मुद्रा तनहीं कंथा । जोग मारग सहडायों ।। सात शायर म्हे कुरलै कीयों । ना मैं पीया न रह्या तिसायों ।। डाकण शाकण निंद्रा खुध्या ये म्हारै तांबै कूप छिपायो ।। म्हारै मनहीं मुद्रा तनही कंथा । जोग मारग सह लीयो ।। डाकण शाकण निंद्रा खुध्या। ऐ मेरे मूल न थीयों ।।२९।।